Om 9 uur was de koffie aan het pruttelen. We hadden gisteren een stokbrood en 2 croissantjes besteld dus hadden een lekker ontbijtje bij de tent. En nog veel belangrijker, een strakblauwe lucht.

Op de fiets naar O Grove (El Grove in het Gallisch). O Grove is een schiereiland dat bereikbaar is via de landengte van A Lanzada. Er is maar één toegangsweg.

Vanaf daar zijn we gelopen naar Illa da Toxa, een eilandje tegenover O Grove, via een brug van 200 meter. Haha dit was ooit de langste brug in Europa. In het Spaans is het Isla de la Toja, hier wordt alles nog in 2 talen op alle borden gezet. De tweede taal wordt bijna niet gesproken en is vaak bijna hetzelfde. Daardoor wel hele lappen tekst op bijvoorbeeld de verkeersborden langs de weg.

Het eiland was altijd onbewoond en helemaal begroeid met brem. Door een zieke ezel is het ontdekt. Een priester uit O Grove besloot zijn zieke ezel met allerlei huidaandoeningen op het eiland achter te laten, want vond het zielig om hem af te maken. Om besmetting te voorkomen bracht hij de ezel naar het eiland. Na een paar maanden ging de priester polshoogte nemen. De ezel sprong vrolijk rond en had een glanzende vacht. De priester ging op onderzoek uit en kwam tot de conclusie dat het water en de modder op het eiland de ezel hadden genezen. Dat moest dan toch ook voor mensen werken. Er werd magnesium, calcium, natrium en ijzer in het water rond het eiland gevonden. Samen met een watertemperatuur tussen de 30 en 60 graden waren dit ideale omstandigheden. En zo was in 1899 de eerste spa een feit. Nu staan er veel hotels.

Op het eilandje staat ook nog la Capilla de las Conchas, een kapelletje bedekt met duizenden Sint Jacobsschelpen. De schelpen zijn een eerbetoon aan de schelp zelf, aan de nauwe band met de zee en aan de Pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. En tevens hebben de schelpen een isolerende werking.

Nadat we het hele eiland rond gelopen waren zijn we weer via de brug naar O Grove gegaan. Ondertussen was het half 3 en knorden onze magen enorm.

Neergestreken in Pan de Millo. Daar was een menú degustación oftewel een proeverij. We kregen allerlei gerechtjes en allemaal even lekker. Een glas wijn (een lekkere Albariño uit de streek) kost hier €2,50. Dat zijn nog eens prijzen. In de restaurants lopen de bedienden trouwens overal nog met mondkapjes.

Tijdens de lunch kregen we bericht van Mick over de windhoos in Zierikzee. Gelukkig 100 meter van ons huis vandaan (en vooral van Jaco’s schuurtje) en bij ons geen schade. De buren hebben geïnspecteerd, zelfs het egeltje stond nog gewoon op tafel ?. We kregen gelijk van ongeruste mensen uit het hele land appjes.

Na de lunch weer tentwaarts gefietst. Onderweg nog even gestopt bij een kerkje op een rots. In totaal ongeveer 40 km weggetrapt.

Af en toe gelopen met de fiets aan de hand omdat het soms toch wel erg steil was. En wat een bloemenpracht onderweg, hortensia’s, bougainville etc.

Bij de tent nog lekkere hapjes klaar gemaakt. Morgen gaan we weer verkassen. Nog 1 stop in Spanje en dan 3 nachten in Porto.